در صورت‌فلکی ارابه‌ران که مملوء از خوشه‌های ستاره‌ای و سحابی‌ها است، ارابه‌ران در آسمان شب‌های زمستانی شمالی در ارتفاعات بالا می‌راند. این تصویر تلسکوپی از ژرفای آسمان که ترکیبی از داده‌های فیلترهای باند پهن و باریک است و ناحیه‌ای حدود 8 ماه کامل (چهار درجه) را پوشش می‌دهد، در ماه ژانویه گرفته شده است، بخشی از سخاوت آسمانی ارابه‌ران را نشان می‌دهد. زمینه شامل ناحیه‌ی نشری IC 405 (بالا سمت چپ) در فاصله حدود 1500 سال نوری است. همچنین ابرهای حلقوی قرمز از گاز هیدروژن درخشان که به سحابی ستاره آتشین معروف هستند، از ستاره داغ نوع O "AE ارابه ران" انرژی دریافت می‌کنند. IC 410 (بالا سمت راست) در فاصله بسیار دورتری قرار دارد، حدود 12000 سال نوری. ناحیه شکل‌گیری ستارگان برای خوشه ستاره‌ای جوان NGC1893 و ابرهای بچه قورباغه‌ای شکلش از گاز و غبار، معروف است. در پایین تصویر سمت راست خوشه‌های ستاره‌ای جوان IC 417 و NGC 1931، مگس و عنکبوت، در ابرهای زایشی به مراتب دورتر از IC 405، قرار دارند. خوشه ستاره‌ای NGC 1907 در نزدیکی ضلع پایینی تصویر درست سمت راست مرکز قرار دارد. میدان دید متراکم، در امتداد صفحه کهکشان راه‌شیری‌مان و تقریباً در جهت مخالف مرکز کهکشانی را نشان می‌دهد.

NGC 1579 رنگارنگ با شباهت‌هایی به سحابی شناخته‌ شده‌تر سه تکه، ولی بسیار بیشتر به سوی شمال آسمان کره زمین، در صورت فلکی قهرمانانه برساووش قرار دارد.  با فاصله حدود 2100 سال نوری و گستردگی حدود 3 سال نوری، مانند سحابی سه تکه، NGC 1579 نمونه‌ای از تضاد رنگ‌های آبی و قرمز با خطوط مشاهده پذیر غبار تاریک در ناحیه مرکزی سحابی است. در هر دو سحابی غبار نور ستارگان را بازتاب می‌دهد و یک سحابی بازتابی آبی زیبا به وجود می‌آورد. ولی در NGC 1579، برخلاف سحابی سه تکه، تابش سرخ نماد گسیل از ابرهای تابان گاز هیدروژن  که با نور  فرابنفش ستاره نزدیک خود برانگیخته شده‌اند، نیست. بلکه غبار NGC 1579 به شدت نور ستاره‌ی پرجرم و بسیار جوان پنهان شده در درونش (که خود پراکنده کننده‌ی اصلی به وجود آورنده‌ی نور هیدروژن آلفای سرخ است) را کاهش، متمایل به سرخ و پراکنده می‌کند.

این جزیره‌ی جهانی زیبا به نام 2683NGC رده‌بندی شده است. این کهکشان در فاصله‌ی 16 میلیون سال نوری از زمین و در امتداد صورت‌فلکی شمالی سیاه‌گوش قرار دارد. در چشم‌انداز کیهانی 2683NGC در مقایسه با کهکشان‌های مارپیچی راه شیری تقریباً از لبه دیده می‌شود. نور ترکیب‌شده از جمعیت ستاره‌های پیر مایل به زرد، هسته‌ی درخشان کهکشانی بارزی در مرکز آن تشکیل داده است. نور این ستاره‌ها برای خطوط غباری تیره در طول بازوهای مارپیجی سایه ایجاد کرده است و در کنار آن ستاره‌های آبی خوشه‌های جوان NGC 2683 غبارها را خال خالی کرده‌اند. این تصویر واضح با لنز تلسکوپی شکستکی ثبت شده که باعث درخشان‌تر، رنگی و دایره‌‌ی کامل شدن ستاره‌های پیش‌زمینه‌ی راه شیری شده است؛ ویژگی پراش ستاره‌زن که باعث بعلاوه‌ای شکل دیده شدن ستاره‌ها در تلسکوپ‌های بازتابی می‌شود را با تجهیزات درونی از بین برده است. کهکشان‌های دور دیگری هم در پس‌زمینه‌ی تصویر به صورت منابع  نوری تیره و پخش پدیدار شده‌اند.

در بخشی از آسمان، توده‌ی عظیمی از غبار و گاز درخشان، طوری شکل گرفته است که منجمان سیاره‌ی زمین آن را مانند صورت یک پرنده می‌پندارند. این صورت به‌گونه‌ای است که نام خودمانی و مشهور «مرغ دریایی» را  یادآور می‌شود. در این تصویر می‌بینید که پرنده‌ی   کیهانی مانندی نوار باریکی، 6/1 درجه از آسمان را  زیر سلطه ی خود دارد و در امتداد صفحه‌ی راه شیری کشیده شده است. این نوار باریک در نزدیکی ستاره‌ی شباهنگ، آلفای صورت‌فلکی کلب اکبر واقع شده است. همچنین این ناحیه، اجرام ِفهرست‌های نجومیِ دیگری هم دارد. سحابی چشم‌گیرNGC 2327 یکی از آن‌هاست. این سحابی، یک ناحیه‌ی نشریِ فشرده و غباری است و میزبان ستاره‌‌های پرجرم. در واقع این سحابی سر پرنده را شکل می‌دهد ( آکا، سحابی طوطی، بالای مرکز). سحابی IC 2177،  قوسِ عظیم بال‌های مرغ‌دریایی را شکل می‌دهد. این بخش سرشار از درخشش سرخ اتم‌های هیدروژن است همچنین این ناحیه، مخلوطی از ابرهای گازی و غباری با ستاره های جوان و پرنور را شامل می‌شود که بیش از 100 سال نوری امتداد یافته‌اند و تقریباً 3800 سال نوری از ما فاصله دارند.